साताऱ्याच्या सह्याद्री पर्वतरांगांतून प्रवास करत असताना यंदाच्या मृगनक्षत्राच्या पूर्वसंध्येला पहिल्या पावसाचे आगमन अनुभवण्याचा योग आला. अनेक दिवसांच्या तापत्या उन्हाने धरती जणू तहानलेली होती. रस्त्यावरून उसळणारी उष्णता, डोंगरकपारींतील कोरडेपणा आणि आकाशातील अस्वस्थ शांतता यांच्यामध्ये अचानक काळेभोर ढग जमू लागले आणि निसर्गाने आपल्या आगमनाची चाहूल दिली.
क्षणातच पावसाच्या सरी बरसू लागल्या. पहिल्या पावसाचा मातीशी झालेला तो सुगंधी संवाद मनाला सुखावून गेला. सह्याद्रीच्या डोंगररांगांच्या कुशीत उभे राहून वर नजर टाकली, तर आकाशात ढगांचे अद्भुत रंगमंच सजलेले दिसत होते. सूर्य ढगांच्या आड लपूनही आपले अस्तित्व विसरला नव्हता. ढगांच्या फटीतून बाहेर पडणारी त्याची सुवर्णकिरणे आकाशभर पसरत होती.
डोंगररांगांच्या पल्याड, काळ्याभोर ढगांच्या दरम्यानून झिरपणारे ते प्रकाशपुंज म्हणजे जणू स्वर्गातून पृथ्वीवर उतरलेल्या सौदामिनींचे विभ्रमच! प्रकाश आणि सावल्यांचा हा खेळ क्षणोक्षणी नवे रूप धारण करत होता. कधी ढगांनी सूर्याला पूर्ण झाकून टाकले, तर कधी एखाद्या कलाकाराने पडदा किंचितसा सरकवावा तसे सूर्यकिरणांनी आकाश उजळून टाकले.
पहिल्या पावसाने दिलेला गारवा, सह्याद्रीच्या रांगांची शांत साथ, ढगांचे नाट्यमय रूप आणि सूर्यकिरणांचा अलौकिक आविष्कार — या साऱ्यांनी मिळून निसर्गाच्या कॅनव्हासवर एक अविस्मरणीय चित्र रेखाटले. छायाचित्रकारासाठी हा केवळ दृश्यानुभव नसून, निसर्गाच्या सौंदर्याशी झालेला एक भावस्पर्शी संवाद होता.
छायाचित्रकार : विजय होकर्णे
“पहिल्या पावसाच्या सरींमध्ये भिजलेली धरती आणि ढगांच्या कुशीतून झिरपणारी सूर्यकिरणे — हाच तर निसर्गाचा खरा सौदामिनी विभ्रम!”
